Ας κρατικοποιήσουν τις τράπεζες, για να τελειώνουμε…

Γιατί δεν κρατικοποιούν από τώρα τις τράπεζες, να τελειώνουμε; Το ερώτημα αυτό προκύπτει αβίαστα σε όποιον κάνει τον κόπο να διαβάσει τα νομοσχέδια του υπουργείου Οικονομίας που ρυθμίζουν τις συναλλακτικές σχέσεις των πιστωτικών ιδρυμάτων με τους πελάτες τους.

Κατ’ αρχήν, ας βάλουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Ακόμα και σήμερα, που ο ρυθμός αύξησης των επισφαλών δανείων έχει φτάσει -κατ’ εκτίμηση- στο 7%, υπάρχει άλλο ένα 93% το οποίο τακτοποιεί κανονικά τις δανειακές του υποχρεώσεις. Εν μέσω κρίσης, αυξημένων υποχρεώσεων και ανελαστικών αναγκών. Προφανώς, έχει κάνει σωστά τους υπολογισμούς του, έχει μετρήσει καλύτερα τις δυνάμεις του και έχει αναλάβει το μικρότερο δυνατό ρίσκο. Για πόσο καιρό, όμως, θα εξακολουθήσει να πληρώνει κανονικά τις δόσεις του (είτε ως φυσικό πρόσωπο είτε ως επιχείρηση), αν διαπιστώσει ότι έχει τη δυνατότητα να το αποφύγει;

Το απλό αυτό ερώτημα θέτει με περισσότερο τεχνοκρατικό τρόπο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όταν σημειώνει ότι ελλοχεύει ο κίνδυνος της εκμετάλλευσης του μέτρου ακόμη και από ενήμερους δανειολήπτες. Και βεβαίως τείνει να εξελιχθεί σε εφιάλτη για τους τραπεζίτες, που θα αντιμετωπίσουν το πρόβλημα στην πράξη. Γιατί, κατά βάση, από το γράμμα του νόμου, αν το διαβάσει κανείς προσεκτικά, λείπουν εκείνες οι ασφαλιστικές δικλίδες που θα αποτρέψουν αυτόν τον μεγάλο κίνδυνο. Τα κατά τόπους ειρηνοδικεία, τα οποία αναδεικνύονται σε κριτές της δυνατότητας κάποιου να πληρώσει ή να μην πληρώσει το δάνειό του, πόρρω απέχουν από το να θεωρηθούν τα πιο έγκυρα, ως προς τη γνωμάτευσή τους, για το συγκεκριμένο, κρίσιμο θέμα. Για αντικειμενικούς και ευνόητους λόγους.

Αρα; Στην κυβέρνηση είτε μπαίνουν σε μια περίεργη λογική, που παραπέμπει στις αρχές της δεκαετίας του ’70 («και δάνεια χαρίζουμε») είτε δεν έχουν αντιληφθεί σωστά το μέγεθος του προβλήματος, οπότε κινδυνεύουν σύντομα να βρεθούν με μια απασφαλισμένη βόμβα στα χέρια. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση, αργά ή γρήγορα, θα χρειαστεί να παρέμβουν για να διασώσουν πιστωτικά ιδρύματα που θα αντιμετωπίσουν τα επέκεινα αυτής της κατάστασης. Και σε αυτές τις περιπτώσεις, η λύση συνήθως είναι μία: Να τα κρατικοποιήσουν. Οπότε καταλήγουμε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε, χωρίς να χάνουμε χρόνο.

Μόνο που όσοι πολιτεύονται με αυτές τις λογικές σύντομα θα διαπιστώσουν ότι το μόνο που θα καταφέρουν είναι να φέρουν την κυβέρνηση σε δυσκολότερη θέση. Και αυτό, γιατί θα λειτουργήσει η γνωστή «αλυσίδα»: Δηλαδή, οι τράπεζες, αναπτύσσοντας το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, θα περικόψουν κι άλλο τη ρευστότητα (ακριβαίνοντας τα επιτόκια και μειώνοντας τις χορηγήσεις), γεγονός το οποίο θα «χτυπήσει» στην κατανάλωση και κατ’ επέκταση σε όλο το φάσμα της οικονομίας. Αυτό είναι το ζητούμενο;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s