Το «υπνοδωμάτιο» και το «τσίρκο»

Κατά τον Σβoλόπουλο, αυτό που χαρακτήριζε, μεταξύ άλλων, τους αρχαίους ημών προγόνους, ήταν ο πειθαρχημένος στοχασμός. Προφανώς, με τα χρόνια, το ίδιον εξέλειπε. Οι νεώτεροι Ελληνες ελάχιστη σχέση έχουν με την έννοια «πειθαρχία» εν γένει και η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η εθνική οικονομία συνιστά ένα ατράνταχτο αποδεικτικό στοιχείο. Επίσης, ακόμα κι αν ελλοχεύει ο κίνδυνος να κατηγορηθεί κανείς από τον Πάγκαλο για «φυλετικές ανοησίες», ο όρος «στοχασμός» επίσης εξέλειπε γενικώς. Στην ελληνική καθημερινότητα κυριαρχεί ο όρος της «αυτοεπιβεβαιούμενης προσδοκίας». Επειδή θέλουμε κάτι πάρα πολύ, στο τέλος πιστεύουμε ότι έχει πραγματωθεί κιόλας. Κάπως έτσι, όμως, βρεθήκαμε στην κατάσταση που βρεθήκαμε.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα; Το τελευταίο διάστημα συνέβαινε το εξής παράδοξο:Η εθνική οικονομία βάδιζε από το κακό στο χειρότερο, όμως, κάθε φορά που το δημόσιο έβγαινε να δανειστεί, σημειώνονταν υπερπροσφορά ζήτησης για τους τίτλους που εξέδιδε. Όλοι, όμως, οι έχοντες άμεση ή έμμεση σχέση με τον χώρο γνώριζαν ότι αυτή η υπερπροσφορά ήταν εικονική. Στην πραγματικότητα εξυπηρετούσε μόνον εκείνους που ήταν πολύ «ανοιγμένοι» σε ελληνικά ομόλογα κι έβρισκαν κερδοσκοπικά την ευκαιρία να καλυφθούν, κάθε φορά που γίνονταν μια νέα έκδοση.
Αυτή η κατάσταση, ωστόσο, δεν μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ, γιατί «έτρωγε» από τις σάρκες του δημοσίου χρέους. Κάτι έπρεπε να γίνει και το πρώτο ήταν να απομακρυνθούν όλοι όσοι διοργάνωναν αυτό το …πάρτι. Γιατί, τί να την κάνεις την υπερπροσφορά όταν το μόνο που εξασφαλίζει είναι μεγάλα οφέλη στους κερδοσκόπους και τίποτα σε σένα; Απλά και μόνο για να λές ότι εξακολουθείς να είσαι «ελκυστικός» ως οικονομία, ενώ δεν το πιστεύει κανείς; Στο τέλος, αυτή η προσδοκία μπορεί να αυτοεπιβεβαιωθεί, αλλά θα αποδειχθεί και καταστροφική (κάτι που κινδύνευσε να γίνει…).
Η πραγματική εικόνα της ελληνικής εικόνας στο εξωτερικό είναι αυτή που αντικατοπτρίσθηκε στον «καθρέπτη» των δύο εκδόσεων της Μεγάλης Εβδομάδας. Που ήταν και οι πιο «καθαρές» των τελευταίων μηνών. Ειδικά αυτή της Μεγάλης Δευτέρας, την οποία ανέλαβαν δύο μεγάλα γαλλικά «μαγαζιά», τα οποία διοργάνωσαν το 7ετές ομολογιακό με πραγματικούς όρους κι όχι εικονικούς πειραματισμούς. Στο τέλος της ημέρας, μπορεί να μην σημειώθηκε τριπλάσια υπερκάλυψη, αλλά οριακή, όμως: α) τα «παιχνιδιάρικα» funds δεν πέρασαν ούτε …έξω από εκεί που γίνονταν η έκδοση, β) η απορρόφηση έγινε κυρίως από μακροπρόθεσμα χαρτοφυλάκια, αλλά κι από ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία, που έσπευσαν για βοήθεια και γ) η απεικόνιση της κατάστασης της ελληνικής οικονομίας ήταν αυτή που έπρεπε να είναι και γνωρίζουν όλοι.
Τη Μεγάλη Τρίτη δεν σημειώθηκε καν κάλυψη. Όποιος όμως πει ότι εξεπλάγη, αν και γνωρίζει πως ακριβώς έχει η πορεία βασικών δημοσιονομικών μεγεθών, απλώς θα πει ψέμματα. Αν από την άλλη σημειώνονταν υπερκάλυψη και πήγαινε ήσυχος για ύπνο, τότε κάποιος θα έπρεπε να του πει ότι δεν κοιμόταν σε υπνοδωμάτιο, αλλά σε …τσίρκο.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s