Ο φρέντο, το «σπέσιαλ» και οι κατσαρόλες

Μάλλον ήρθε η ώρα να πούμε «δύο λόγια» για το ΔΝΤ και την ελληνική εμπλοκή του, τώρα που η περιπέτεια ξεκινάει κι ετοιμάζεται να εγκατασταθεί μόνιμα στην Αθήνα. Κατ’ αρχάς, είναι αδιάφορο αν τα γραφεία του θα στεγάζονται στην Τράπεζα της Ελλάδος ή στο υπουργείο Οικονομικών ή οπουδήποτε αλλού. Με αυτή τη ρηχή λεπτομέρεια, στην πραγματικότητα, ασχολούνται μόνο όσοι μας έφεραν σε αυτήν την κατάσταση, οι σημειολόγοι και οι ιστορικοί του μέλλοντος. Οι υπόλοιποι έχουν άλλα, σοβαρότερα, πράγματα να αντιμετωπίσουν.

Οπως, για παράδειγμα, την κρίσιμη παράμετρο που υποστηρίζει ότι «οι άνθρωποι του ΔΝΤ μια συνταγή ξέρουν κι αυτήν εφαρμόζουν παντού». Αν ισχύει αυτό, τότε τα πράγματα είναι από δύσκολα έως επικίνδυνα για μας. Γιατί, όσο καλή διάθεση κι αν έχει κανείς, τι κοινά στοιχεία μπορεί να βρει ανάμεσα στους Ελληνες, τους Αργεντινούς, τους Ούγγρους, τους Τούρκους και τους Ρουμάνους; Μόνον ότι είναι άξιοι της μοίρας τους. Πέραν τούτου ουδέν.

Ο John Kenneth Galbraith στα «Οικονομικά της αθώας απάτης» γράφει ότι «η οικονομία και γενικότερα τα οικονομικά και πολιτικά συστήματα καλλιεργούν τη δική τους αλήθεια, είτε λόγω χρηματικών και πολιτικών πιέσεων είτε εξαιτίας της πρόσκαιρης μόδας». Και αυτή η «μόδα» από χώρα σε χώρα και από λαό σε λαό διαφέρει. Ο ίδιος προσθέτει παρακάτω: «Αυτό που επικρατεί στην πραγματική ζωή δεν είναι η πραγματικότητα, αλλά η τρέχουσα μόδα και το χρηματικό συμφέρον». Αυτή η «τρέχουσα μόδα», λοιπόν, δεν μπορεί εξ αντικειμένου να είναι ίδια στην Ελλάδα των αρχών του ’10 με αυτήν της Αργεντινής στα μέσα του ’90. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με τα ίδια μέσα και την ίδια λογική.

Αυτό θα πρέπει, από εδώ και στο εξής, να εξηγείται καθημερινά και άκοπα στους «ανθρώπους της Ουάσιγκτον». Κι ας έχουν ως θέσφατο τη βασική αρχή της κλασικής σχολής που υποστηρίζει ότι «οι οικονομικές μεταβλητές που χρησιμοποιούνται για τη μελέτη της οικονομικής δραστηριότητας μπορεί να ισχύουν ανεξαρτήτως χρόνου και τόπου» (σ. σ. Κ. Μελάς). Αυτό μπορεί να μας οδηγήσει όλους στην καταστροφή, αντί να μας σώσει.

Αρκεί και εμείς ως λαός, έστω και τώρα, την ύστατη στιγμή, να σοβαρευτούμε και να σταματήσουμε να αντιγράφουμε ό, τι γραφικό συνέβη σε αντίστοιχες περιπτώσεις στο εξωτερικό. Γιατί αν βγαίνουμε από τώρα στους δρόμους με τις… κατσαρόλες, υποτίθεται για να διαμαρτυρηθούμε, τότε τι θα κάνουμε όταν σφίξουν οι πείνες; Στο Μπουένος Αϊρες αναγκάσθηκαν να το κάνουν όταν το τσουκάλι είχε να ανάψει μέρες και δεν πήγαινε άλλο. Οχι όταν στις παρακείμενες παραλιακές καφετέριες ο φρέντο κόστιζε 6 ευρώ και το ουίσκι σπέσιαλ 15…

Advertisements

Τα «καλά παιδιά»

Στις μέρες που θα ακολουθήσουν θα γραφτούν πάμπολλες αναλύσεις και θα γίνουν ουκ ολίγες προβλέψεις, σχετικά με το πότε θα γίνουν οι επόμενες κινήσεις – δηλαδή πότε θα ληφθούν τα επόμενα μέτρα – επί ελληνικού εδάφους. Στην πραγματικότητα, οι εξελίξεις είναι προδιαγεγραμμένες και οι χρόνοι εκ των προτέρων γνωστοί. Οπότε, τζάμπα θα πάει το μελάνι και άσκοπα θα καταναλωθεί η φαιά ουσία. Τα κουκιά είναι μετρημένα και το πάπλωμα μικρό.
Προσέξτε γιατί:
Το πρώτο σκληρό πακέτο μέτρων ανακοινώθηκε – καθόλου τυχαία – λίγο πριν τη μεγάλη ομολογιακή λήξη της 19ης Μαίου. Κι αυτό γιατί, για να πληρωθεί η τελευταία (σσ απαιτούνται περί τα 9 δις ευρώ), θα έπρεπε να έρθουν τα λεφτά «απ’ έξω». Για να μας τα στείλουν, λοιπόν, Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον, απαίτησαν μέτρα. Κι εμείς, ως «καλά παιδιά», τα πήραμε άμεσα, χωρίς πολλές – πολλές αντιρήσεις, αφού γνωρίζαμε ότι αν πηγαίναμε να τα δανειστούμε από την ελεύθερη αγορά, θα τα παίρναμε μόνο σε …ευχές.
Το δεύτερο σκληρό πακέτο μέτρων, θα πρέπει να αναμένεται προς τα τέλη Σεπτεμβρίου. Θα έχει προηγηθεί ο απαραίτητος τριμηνιαίος έλεγχος της γνωστής τρόικας (ΔΝΤ, ΕΚΤ και Ευρωζώνης), ενώ θα ακολουθεί η επόμενη μεγάλη λήξη του 2010, αυτή του Οκτωβρίου, η οποία θα είναι περίπου ισουψής του Μαίου. Το ενδεχόμενο να έχει φτιάξει, έως τότε, το κλίμα στις αγορές και να δανεισθεί από αυτές η Ελλάδα το αναγκαίο ποσό, είναι το ίδιο πιθανό όσο το να πάρουν μαζί breakfast εργασίας, σε φιλικό κλίμα, ο Μπάρακ Ομπάμα με τον Μπιν Λάντεν, ένα πρωινό του Αυγούστου, στον Λευκό Οίκο. Κατά συνέπεια, για να πληρωθούν οι ομολογιούχοι του Οκτωβρίου, η ελληνική κυβέρνηση θα καταφύγει και πάλι στο πακέτο των 110 δις ευρώ. Μόνο που για να το «ανοίξουν» Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες, θα απαιτήσουν νέα, διορθωτικά, μέτρα, τα οποία και πάλι η Αθήνα, ασμένως, θα λάβει.
Αυτή η ιστορία θα επαναλαμβάνεται από εδώ και στο εξής συντεταγμένα, σε τακτά χρονικά διαστήματα. Δηλαδή, όποτε θα έχουμε λήξεις ομολογιακών δανείων (σσ δηλαδή, όποτε θα «σκάει» επιταγή, κατά το κοινώς λεγόμενο), θα έχουμε κι ανακοινώσεις μέτρων. Οπότε, όποιος μπει στον κόπο να ρίξει μια ματιά στα χρονοδιαγράμματα των λήξεων, θα μπορεί να …διαβάζει το μέλλον, χωρίς να έχει απαραίτητα το κληρονομικό χάρισμα.
Θα μπορούσε, βεβαίως, κάποιος να ισχυρισθεί, ότι αυτό το «παραμύθι» δεν μπορεί να τραβήσει, σε μάκρος, για πολύ. Θα υπάρξει λαική αντίδραση, που θα το ανατρέψει και θα επαναφέρει την τάξη στην προτέρα κατάσταση. Λάθος. Το «παραμύθι» τώρα έχει «κακό λύκο». Ποιος είναι αυτός; Το σίγουρο ενδεχόμενο, σε αυτή την περίπτωση, να μην ανοίξει το ταμείο των 110 δις στην επόμενη λήξη μεγάλης έκδοσης. Κι από τη στιγμή που δεν θα μπορούμε να δανειστούμε το ποσό από τις αγορές, μια θα είναι η λύση που θα μας απομένει: να πτωχεύσουμε (εκτός κι αν μας τα δανείσει το ΚΚΕ, με το ΠΑΜΕ). Τι σημαίνει αυτό; Στάση πληρωμών. Οπότε μισθοί και συντάξεις δεν θα πληρωθούν. Άρα;

Ας κάθονται, λιγότερο θα στοιχίζουν…

Μπορεί η απεργία να είναι «λευκή», «κόκκινη» ή «πορτοκαλί». Μικρή σημασία έχει. Αυτό που μετράει είναι ότι υπάρχουν εφορίες με μηδενικό ρυθμό αύξησης των εσόδων, σε μια περίοδο που υποτίθεται ότι «οι μηχανές δουλεύουν στο φουλ». Οπότε παρατηρείται το εξής παράδοξο: η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών ανακοινώνει αύξηση φόρων, αλλά η υπηρεσιακή – αδιαφορώντας ή αδυνατώντας – δεν τους εισπράτει. Οπότε, στο τέλος της ημέρας το πηλίκο είναι ίδιο: Μηδέν. Η λογική είναι απλή: Οι πολιτικοί «κάνουν» ότι ανακοινώνουν, οι εφοριακοί «παριστάνουν» ότι εισπράττουν και οι κοινοτικοί συλλέγουν εμπειρίες, που τις αφηγούνται, χάριν ανεκδότων, πίνοντας μπύρες σε παμπ των Βρυξελλών, κάνοντας το μεσημεριανό τους διάλειμμα. Στον 5ο όροφο του κτιρίου της οδού Νίκης τα βλέπουν και τα ξέρουν όλα αυτά και … «τρελαίνονται». Ανακοινώνουν συσκέψεις επί συσκέψεων, όπου άλλοτε καλοπιάνουν κι άλλοτε απειλούν τους προισταμένους των ΔΟΥ, αλλά άκρη δεν βγάζουν. Κι απορούν γιατί. Ε, ας τους πει κάποιος, για να τους βγάλει κι από την άγνοια, ότι το θέμα είναι καθαρά ανθρώπινο και το φαινόμενο εντελώς ελληνικό. Τι συμβαίνει: Οι νυν προιστάμενοι, εκλεκτοι οι περισσότεροι της προηγούμενης «κάταστασης», ξέρουν ότι αργά ή γρήγορα θα αντικατασταθούν από τους εκλεκτούς της τωρινής. Αυτό δεν προβλέπει η παράδοση; Αργά ή γρήγορα, θα την τηρήσουν. «Οπότε» σου λέει ο κ.προιστάμενος, «γιατί να τρέξω». Απορούν μάλιστα, γιατί δεν τους έχουν (απ)αλλάξει ήδη από τα υποτιθέμενα καθήκοντα τους και την υποχρέωση να «ακούν» και να απολλογούνται κάθε λίγο και λιγάκι στον κ.Δ.Γεωργακόπουλο, αρμόδιο (;) γενικό γραμματέα του υπουργείου. Αν σε αυτή την κατηγορία, προστεθεί κι εκείνη των εν δυνάμει συνταξιούχων εφοριακών, που μετράνε μέρες για να συμπληρώσουν τα χαρτιά και το τελευταίο που σκέφτονται είναι πως θα μαζέψουν φόρους, τότε αμέσως – αμέσως συγκεντρώνεται μια δύναμη ικανή να τινάξει στον αέρα όχι μόνο το παρόν φορολογικό πλάνο άλλα δέκα σαν αυτό. Όπως άλλωστε τα έχουν καταφέρει πάμπολλες φορές στο παρελθόν. Οπότε, οδηγούμαστε σε αδιέξοδο; Οχι, λύση υπάρχει. Θέλει όμως «κότσια». Στην Καραγεώργη Σερβίας, αν την ψάξουν θα τη βρουν μέσα σε κάποιο συρτάρι, σε έναν φάκελο, όπου την άφησαν οι προηγούμενοι φεύγοντας, γιατί δεν τόλμησαν να την εφαρμόσουν. Τι προβλέπει; Τη διάλυση των εφοριών, οι οποίες είναι περισσότερες από τα περίπτερα. Σήμερα, ακόμα και σε μικρούς νομούς, υπάρχουν δύο ή και περισσότερες ΔΟΥ, με μηδενική απόδοση, που λειτουργούν για ρουσφετολογικούς και μόνο λόγους. Απασχολούν προσωπικό, «καίνε» ρεύμα, πληρώνουν λογαριασμούς κι έχουν πάγια έξοδα, αλλά δεν έχουν κανένα αντικείμενο, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος. Η πρόταση υποστηρίζει το κλείσιμο τους, μέσω της συγχώνευσης, με τη λειτουργία μιας ΔΟΥ ανά νομό. Έτσι και οικονομία θα γίνει και περισσότερα έσοδα θα μαζευτούν (λιγότερα από σήμερα αποκλείεται) και λιγότερα «τυχερά» θα μοιραστούν. Μα θα πει κάποιος, τόσους υπαλλήλους, που θα περισέψουν, τι θα τους κάνεις; Τίποτα, ας κάθονται. Λιγότερο θα στοιχίζουν…

«Κοντές ανάσες»

Και τώρα που υποτίθεται ότι η ελληνική οικονομία πήρε μια βαθιά ανάσα, με την συγκεκριμενοποίηση των όρων του σχεδιου σωτηρίας της από την ΕΕ και το ΔΝΤ, ήρθε και η ώρα να πούμε μερικές – ακόμα πιο – σκληρές αλήθειες. Όπως, για παράδειγμα, αυτή που υποστηρίζει ότι η χώρα, στην πράξη, ουσιαστικά έχει πτωχεύσει προ πολλού.
Προσέξτε: εδώ και αρκετούς μήνες, οι ελληνικές τράπεζες δεν μπορούν να δανειστούν κεφάλαια από τη διατραπεζική αγορά βάζοντας ως εγγύηση τίτλους του ελληνικού δημοσίου. Για τον απλό λόγο ότι οι εν δυνάμει δανειστές τους, που είναι οι ξένες τράπεζες με υπερβάλλουσα ρευστότητα, δεν τους αποδέχονται, γιατί δεν τους θεωρούν αξιόπιστους. Σου λένε: «Ελληνικά είναι; Ασε καλύτερα…». Αποτέλεσμα; Τα ελληνικά «χαρτιά» εξακολουθεί να δέχεται, ως εγγύηση, μόνο η Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Γι’ αυτό και χαιρετήθηκε ως «γενναία κίνηση», η απόφαση του επικεφαλής της, κ.Ζαν Κλοντ Τρισέ, ότι θα εξακολουθήσει να τα αποδέχεται ως εγγύηση, ακόμα κι αν οι διεθνείς οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης τα υποβαθμίσουν περαιτέρω. Όπως κι έγινε από τη Fitch και θα γίνει συντόμως, όπως λέγεται, κι από άλλα «σπίτια». Γιατί έτσι κρατάει το σύστημα στη ζωή. Κι εννοείται ότι κανένας δεν θέλει να βρεθεί προ του αγωνιώδους ερωτήματος, τί θα γίνει όταν και η ΕΚΤ αποφασίσει ότι δεν μπορεί να δεχθεί άλλα ελληνικά bonds. Ελπίζεται ότι στο αμέσως επόμενο διάστημα, τα πράγματα θα διορθώσουν, έτσι ώστε να μην χρειαστεί ποτέ να απαντηθεί.
Θέλετε κι άλλο παράδειγμα; Το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν τα κρούσματα ευρωπαικών εξαγωγικών εταιριών, που αρνούνται να στείλουν εμπόρευμα στην Ελλάδα, αν προηγουμένως δεν πληρωθούν, το μεγαλύτερο μέρος της παραγγελίας, τοις μετρητοίς και «μπροστά». Οι Ελληνες εισαγωγείς αναγκάζονται να εξανλτήσουν ό,τι απόθεμα σε cash έχουν (το οποίο δεν είναι και πολύ), καθώς βλέπουν ότι η πίστωση που είχαν έως πρόσφατα και με την οποία δούλευαν με τους ξένους συνεργάτες τους, κόπηκε κατά 50% ή και παραπάνω. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι Ευρωπαίοι δεν καλύπτονται ούτε καν από τις τραπεζικές εγγυήσεις που τους προσκομίζονται και απαιτούν εξόφληση άμεσα ή το πολύ μέσα σε διάστημα δύο μηνών. Κοινώς, βάζουν στις ελληνικές επιχειρήσεις, που δεν έχουν και πολλά περιθώρια αντίδρασης «το μαχαίρι στο λαιμό».
Θα μπορούσαν να αναφερθούν κι άλλα, πολλά, παρόμοια κρούσματα, που αποδεικνύουν ότι στην πράξη οι πανηγυρισμοί των πολιτικών περί σωτηρίας, ακούγονται στα αυτία των επιχειρηματιών και των τραπεζιτών, ως απλός, ενοχλητικός, θόρυβος. Αν οι πολιτικοί δεν κάνουν κάτι άμεσα, για να πείσουν εν τοις πράγμασι τις αγορές ότι έχουν αλλάξει, πρώτα οι ίδιοι και μετά οι αποφάσεις τους και ο τρόπος με τον οποίο σκέπτονται, τότε όλες οι «ανάσες» θα αποδειχθούν «κοντές». Κι όλοι γνωρίζουν το αμέσως επόμενο στάσδιο. Δεν χρειάζεται να το πούμε τώρα, εμείς…

Το «υπνοδωμάτιο» και το «τσίρκο»

Κατά τον Σβoλόπουλο, αυτό που χαρακτήριζε, μεταξύ άλλων, τους αρχαίους ημών προγόνους, ήταν ο πειθαρχημένος στοχασμός. Προφανώς, με τα χρόνια, το ίδιον εξέλειπε. Οι νεώτεροι Ελληνες ελάχιστη σχέση έχουν με την έννοια «πειθαρχία» εν γένει και η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η εθνική οικονομία συνιστά ένα ατράνταχτο αποδεικτικό στοιχείο. Επίσης, ακόμα κι αν ελλοχεύει ο κίνδυνος να κατηγορηθεί κανείς από τον Πάγκαλο για «φυλετικές ανοησίες», ο όρος «στοχασμός» επίσης εξέλειπε γενικώς. Στην ελληνική καθημερινότητα κυριαρχεί ο όρος της «αυτοεπιβεβαιούμενης προσδοκίας». Επειδή θέλουμε κάτι πάρα πολύ, στο τέλος πιστεύουμε ότι έχει πραγματωθεί κιόλας. Κάπως έτσι, όμως, βρεθήκαμε στην κατάσταση που βρεθήκαμε.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα; Το τελευταίο διάστημα συνέβαινε το εξής παράδοξο:Η εθνική οικονομία βάδιζε από το κακό στο χειρότερο, όμως, κάθε φορά που το δημόσιο έβγαινε να δανειστεί, σημειώνονταν υπερπροσφορά ζήτησης για τους τίτλους που εξέδιδε. Όλοι, όμως, οι έχοντες άμεση ή έμμεση σχέση με τον χώρο γνώριζαν ότι αυτή η υπερπροσφορά ήταν εικονική. Στην πραγματικότητα εξυπηρετούσε μόνον εκείνους που ήταν πολύ «ανοιγμένοι» σε ελληνικά ομόλογα κι έβρισκαν κερδοσκοπικά την ευκαιρία να καλυφθούν, κάθε φορά που γίνονταν μια νέα έκδοση.
Αυτή η κατάσταση, ωστόσο, δεν μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ, γιατί «έτρωγε» από τις σάρκες του δημοσίου χρέους. Κάτι έπρεπε να γίνει και το πρώτο ήταν να απομακρυνθούν όλοι όσοι διοργάνωναν αυτό το …πάρτι. Γιατί, τί να την κάνεις την υπερπροσφορά όταν το μόνο που εξασφαλίζει είναι μεγάλα οφέλη στους κερδοσκόπους και τίποτα σε σένα; Απλά και μόνο για να λές ότι εξακολουθείς να είσαι «ελκυστικός» ως οικονομία, ενώ δεν το πιστεύει κανείς; Στο τέλος, αυτή η προσδοκία μπορεί να αυτοεπιβεβαιωθεί, αλλά θα αποδειχθεί και καταστροφική (κάτι που κινδύνευσε να γίνει…).
Η πραγματική εικόνα της ελληνικής εικόνας στο εξωτερικό είναι αυτή που αντικατοπτρίσθηκε στον «καθρέπτη» των δύο εκδόσεων της Μεγάλης Εβδομάδας. Που ήταν και οι πιο «καθαρές» των τελευταίων μηνών. Ειδικά αυτή της Μεγάλης Δευτέρας, την οποία ανέλαβαν δύο μεγάλα γαλλικά «μαγαζιά», τα οποία διοργάνωσαν το 7ετές ομολογιακό με πραγματικούς όρους κι όχι εικονικούς πειραματισμούς. Στο τέλος της ημέρας, μπορεί να μην σημειώθηκε τριπλάσια υπερκάλυψη, αλλά οριακή, όμως: α) τα «παιχνιδιάρικα» funds δεν πέρασαν ούτε …έξω από εκεί που γίνονταν η έκδοση, β) η απορρόφηση έγινε κυρίως από μακροπρόθεσμα χαρτοφυλάκια, αλλά κι από ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία, που έσπευσαν για βοήθεια και γ) η απεικόνιση της κατάστασης της ελληνικής οικονομίας ήταν αυτή που έπρεπε να είναι και γνωρίζουν όλοι.
Τη Μεγάλη Τρίτη δεν σημειώθηκε καν κάλυψη. Όποιος όμως πει ότι εξεπλάγη, αν και γνωρίζει πως ακριβώς έχει η πορεία βασικών δημοσιονομικών μεγεθών, απλώς θα πει ψέμματα. Αν από την άλλη σημειώνονταν υπερκάλυψη και πήγαινε ήσυχος για ύπνο, τότε κάποιος θα έπρεπε να του πει ότι δεν κοιμόταν σε υπνοδωμάτιο, αλλά σε …τσίρκο.

Το «όραμα» του μηχανικού στα Τέμπη

Η απορία γεννήθηκε από την πρώτη στιγμή που κυκλοφόρησε η είδηση: «Τα Τέμπη θα ανοίξουν για τις γιορτές του Πάσχα». Μετά; Θα ξανακλείσουν γιατί, προφανώς, οι αναστηλωτικές εργασίες που γίνονται εκεί δεν έχουν τελειώσει.
Κι αφού δεν έχουν τελειώσει, πως ανοίγουν για το Πάσχα; Υπάρχει ενδεχόμενο, λόγω των ημερών, τα βράχια, συμμετέχοντας στο πένθος, να «καθήσουν φρόνιμα» και μετά να ξαναγίνουν απειλητικά;
Από το αρμόδιο (;) υπουργείο διαβεβαιώνεται ότι η διέλευση από τα στενά, τώρα, θα είναι πιο ασφαλής από ό,τι ήταν προηγούμενα. Τότε, γιατί ταλαιπωρούν τόσον καιρό τον κόσμο, στέλνοντας τον ως στην «άκρη του κόσμου», για να αποφύγει 15 επικίνδυνα χιλιόμετρα; Δηλαδή μέχρι πριν τη μεγάλη έξοδο του Πάσχα τα στενά ήταν επικίνδυνα και το Σάββατο, μαζί με τον Λάζαρο, «αναστήθηκε» και η ελπίδα ότι «ο δρόμος θα ξανα ανοίξει;». Τι είδε ο επιβλέπων μηχανικός; Οραμα;
Η αναφορά του συγκεκριμένου Σαββάτου δεν γίνεται τυχαία. Εκείνο το απόγευμα ο αρμόδιος (;) υπουργός έκανε την πρώτη νύξη στο θέμα, δειλά – δειλά. Σου λέει «ας το πω κι άμα πιάσει – έπιασε». Άμα ο κόσμος αντιδράσει, φοβούμενος να περάσει από τα Τέμπη, γιατί θα πρέπει να κοιτάζει ψηλά για να αποφύγει καμία εορταστική συνάντηση με κανέναν βράχο, αντί για ευθεία, το παίρνω πίσω. Ως γνωστόν, στην Ελλάδα δήλωση που γίνεται Σάββατο απόγευμα, είναι σαν να μην έχει γίνει ποτέ. Οι κυριακάτικες εφημερίδες έχουν τυπωθεί και τα δελτία ειδήσεων των 8 έχουν ετοιμασθεί. Οπότε;
Το συμπέρασμα: οι πολιτικοί στην Ελλάδα μπορεί να αλλάζουν αλλά οι πολιτικές παραμένουν ίδιες. Είναι φρέσκες ακόμα οι μνήμες από τα έργα και τις ημέρες της προηγούμενης διακυβέρνησης, όταν η εθνική οδός Αθηνών – Θεσσαλονίκης, 11 μήνες το χρόνο, ήταν ..μονοπάτι από τα ατελείωτα «βελτιωτικά έργα», αλλά πάντα παραμονές μεγάλης εξόδου «δίνονταν στην κυκλοφορία». Την επομένη, ξαναγοίνονταν μονοπάτι. Οι ίδιες κουτοπόνηρες τακτικές επαναλαμβάνονται και τώρα. Και απ’ ότι φαίνεται θα επαναλαμβάνονται στον αιώνα τον άπαντα.
Απλά, ο Ελληνας – επειδή δεν είναι Γερμανός, αλλά φύσει αισιόδοξος, βλέπει και την θετική πλευρά του πράγματος. Σου λέει, «άσε να δούμε και κανένα νέο μέρος βρε αδερφέ». Και κάπως έτσι ανακάλυψε τις απίστευτες ομορφιές της παραλίας από την άλλη πλευρά του Κισσάβου. Αναρωτιέμαι όμως: Πόσα αγριογούρουνα «κρατάει» η περιοχή κι όλα τα μαγαζιά και τα μαγαζάκια σερβίρουν «κυνήγι»; Και τι δουλειά έχουν τα αγριογούρουνα στις παραλίες; Ειδαν τα βράχια να κουτρουβαλάνε στα Τέμπη, φοβήθηκαν και κατέβηκαν στη θάλασσα για ασφάλεια; Η εφευρετικότητα των Ελλήνων, τελικώς, δεν έχει όριο. Το ίδιο και η «φαντασία» τους …

Ποιες περικοπές θα ανακοινωθούν που

Μετά από μια διαβούλευση που κράτησε σχεδόν όλη τη νύχτα, οι τελευταίες πληροφορίες σχετικά με τις ανακοινώσεις του πρωθυπουργού λίγο πριν την έναρξη του κρίσιμου υπουργικού συμβουλίου, αναφέρουν τα εξής. Θα ανακοινωθεί κατά πάσα πιθανότητα:
α) μείωση 35% του επιδόματος του Πάσχα
β) μείωση 35% του επιδόματος αδείας του καλοκαιριού και
γ) μείωση 30% του επιδόματος Χριστουγέννων
Αυτές τουλάχιστον ήταν οι πληροφορίες που “έβγαιναν” από το Μέγαρο Μαξίμου λίγο πριν.